REVUE MDV | N°1 | Célébration | AS | Spicilège

مارسلين دبور وال مور/Marceline Desbordes-Valmore,  "عشق" /"L'Amour"

Poésie de Marceline Desbordes-Valmore traduite en persan par

شعر از: مارسلين دبور وال مور - ترجمه از: شادي سابُجي

Shadi Saboji

 عشق

شعر از: مارسلين دبورد وال مور – ترجمه از: شادي سابُجي

شما مي پرسيد آيا عشق سرخوش مي کند،

عشق آن را وعده می دهد، باورش کن، این يک روزی بود، 

آه ! براي يک روز، هستيِ عاشقانه، 

چه کسی جان نخواهد داد؟ زندگي در عشق است، 

آن هنگام که مي زيستم چون معشوقه ایی ظریف و هراسناک،  

با آتش عشق، رنج هايش را نقاشي مي کردم، 

بر روي چهره ي اش، اشک بسيار مي ريختم، 

باشد که این تصویر به نظر کمتر جلوه گر باشد. 

و اگر لبخند، بارقه ايي غيرمنتظر،

بدرخشد گاهی در ميانه ي اشک هايم، 

اين عشق بود، اين او بود، اما بدون سلاح، 

اين آسمان بود...که با او، من گم شده ام.

بدون او، قلب چون خانه ايي بي شعله است،

او همه چیز را میسوزاند، این مسمومگر ملایم و شیرین،  

من کاملا راست گفته ام چونان که او روح را پاره می کند، 

بپرسید اینک، آیا عشق خوشبختی را عطا می کند !

شما آن را خواهید فهمید، آری، هر آن چه که می تواند باشد، 

از روی میل، از روی اجبار، عشق استاد و ارباب خواهد بود، 

و، در تب اش، از این رو شفا یافتن کند و آرام است، 

شما رنج خواهید برد، یا شما به رنج کشیدن واداشته خواهید شد. 

به محض این که ما او را ببینیم، فقدانش هولناک است،

به محض این که او باز آید، ما شب تا صبح می لرزیم، 

اغلب نهایتا مرگ در عشق است، 

و با این حال...آری، عشق سرخوش میکند. 

L'Amour 

Marceline Desbordes-Valmore

Vous demandez si l'amour rend heureuse ; 

Il le promet, croyez-le, fût-ce un jour. 

Ah ! pour un jour d'existence amoureuse, 

Qui ne mourrait ? la vie est dans l'amour.

Quand je vivais tendre et craintive amante, 

Avec ses feux je peignais ses douleurs : 

Sur son portrait j'ai versé tant de pleurs, 

Que cette image en paraît moins charmante.

Si le sourire, éclair inattendu, 

Brille parfois au milieu de mes larmes, 

C'était l'amour ; c'était lui, mais sans armes ; 

C'était le ciel... qu'avec lui j'ai perdu.

Sans lui, le cœur est un foyer sans flamme ; 

Il brûle tout, ce doux empoisonneur. 

J'ai dit bien vrai comme il déchire une âme : 

Demandez-donc s'il donne le bonheur!

Vous le saurez : oui, quoi qu'il en puisse être, 

De gré, de force, amour sera le maître ; 

Et, dans sa fièvre alors lente à guérir, 

Vous souffrirez, ou vous ferez souffrir.

Dès qu'on l'a vu, son absence est affreuse ; 

Dès qu'il revient, on tremble nuit et jour ; 

Souvent enfin la mort est dans l'amour 

Et cependant….oui, l’amour rend heureuse !*

* Ce texte appartient au domaine public, voir Desbordes-Valmore, Marceline (1786-1859), "Poésies", tome 2, éd. A. Boulland, Paris, 1830,  2 vol., Bibliothèque nationale de France.

Pour citer ce poème